در نگاه اول، قند چیزی نیست جز یک مکعب کوچک شیرین،
اما پشت این شیرینی، داستان تلخی خوابیده که خیلیها از آن بیخبرند…
همهچیز از همانجایی شروع میشود که چغندر قند کاشته میشود.
برای اینکه چغندر سنگینتر شود و شیرینی بیشتری داشته باشد، بسیاری از کشاورزان از کودهای شیمیایی، نیتراتها، و سموم مخصوص رشد استفاده میکنند. این مواد، شاید ظاهر چغندر را زیبا کنند، اما در واقعیت، به بافت چغندر نفوذ مى كند و مستقیماً وارد بدن ما میشوند.
وقتی چغندر به کارخانه میرسد، برای سفید شدن و بلورین شدن، به آن موادی اضافه میکنند بهنام بلانکیت (یا بیسولفیت سدیم).
بلانکیت مادهای است ممنوع در صنایع غذایی اروپا، اما متأسفانه در ایران هنوز استفاده میشود.
این ماده نهتنها باعث تحریک معده و کبد میشود، بلکه بهتدریج میتواند موجب بیماریهای جدی مثل سرطان شود.
شاید باورش سخت باشه، اما توی روده ها میلیاردها باکتری زندگی میکنن. بعضیها خوبن، بعضیها بد.
اما وقتی قند زیاد مصرف میکنی، همهچی بههم میریزه...
باکتریهای بد عاشق قندن! هر چی قند بیشتر بخوری، اونا بیشتر رشد میکنن و جای باکتریهای خوب رو میگیرن.
اونا وقتی زیاد میشن، به دیوارهی روده حمله میکنن. دیواره نازک و سوراخسوراخ میشه و این یعنی «رودهی نشتدهنده».
وقتی سوراخ بشه، چیزایی وارد خون میشن که نباید بشن:
وقتى اين سموم وارد بدن ميشه سيستم ايمنى واكنش نشون ميده و
و این یعنی التهاب پنهان که بهمرور باعث بیماریهای جدیتری میشه مثل:
شاید اولین جایی که قند اثر خودش را نشان میدهد، دهان و دندان باشد.
وقتی مواد قندی یا شیرینیجات را مصرف میکنی، باکتریهای داخل دهان از آن تغذیه میکنند و در نتیجه، اسید تولید میکنند.
این اسید به آرامی مینای دندان را حل میکند و با گذشت زمان باعث:
قند برای هضم شدن در بدن، نیاز به مواد مغذی داره.
برای اینکه قند سفید توی بدن تجزیه و مصرف بشه، باید آنزیمهایی فعال بشن که وابسته به مواد مغذی مثل کلسیم، منیزیم و ویتامین B1 هستن.
وقتى شما در حال خوردن يك خوراكى حاوى قند هستيد اگر هيچ كلسيمى به همراه نداشته باشه بدن مجبور میشه این مواد لازم رو از جاهای دیگهی خودش تأمین کنه:
در نتیجه بدن ضعیف میشه، استخوانها پوک میشن، دندانها خراب میشن... فقط برای اینکه یک لقمه قند ساده رو هضم کنه!
وقتی قند یا شکر مصرف میکنی، قند خون (گلوکز) سریع بالا میره.
بدن برای کنترل این افزایش، هورمونی به نام انسولین ترشح میکنه که قند رو از خون به سلولها منتقل مى كنه.
اما وقتی هر روز مقدار زیادی قند مصرف بشه، بدن مجبور میشه انسولین بیشتری ترشح کنه.
در این شرایط، سلولها و بافتهای بدن کمکم نسبت به انسولین مقاوم میشن و دیگه قند رو از انسولین دریافت نمیکنن.
در نتیجه، قند در داخل خون باقی میمونه و بهتدریج در دیوارهی رگها رسوب میکنه. این رسوبات باعث تنگ شدن رگها میشن و عبور خون رو کند میکنن.
وقتی خونرسانی به بافتهای بدن کاهش پیدا کنه، خطر سکتههای قلبی، مغزی و بیماریهای شدید افزایش پیدا میکنه.
وقتی میگويیم قند یك سم سفیده، یعنی هر محصولی که با اين قند ساخته میشه، در واقع آغشته به همین سمه – فقط با یه ظاهر فریبنده و بستهبندی خوشگل.
بدتر از همه اینه که بعضی از این خوراکیها علاوه بر شکر سفید، رنگهای مصنوعی، اسانسهای شیمیایی و نگهدارنده هم دارن. یعنی یه ترکیب مرگبار!